پژوهشگران دانشگاه گيلان، با استفاده از ابزار پردازش تصوير، روشي مستقيم و سريع، براي اندازه‌گيري ويژگي‌هاي منافذ لايه‌هاي نانوالياف حاصل از الکتروريسي ارائه‌کردند.

سيدمحمد ضيابري سيدين، در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه توسعه فناوري‌نانو، هدف از اين پژوهش را «ارائه روشي مستقيم و سريع، با استفاده از ابزار پردازش تصوير براي اندازه‌گيري ويژگي‌هاي منافذ لايه‌هاي نانوالياف حاصل از الکتروريسي» بيان کرد و افزود: "اين روش، روشي مستقيم، سريع، دقيق و خودکار براي اين اندازه‌گيري، ارائه مي‌دهد. از اين‌رو مي‌تواند به منظور کنترل روي خط محصول، مورد استفاده قرارگيرد. مشخصات قابل اندازه‌گيري با اين روش، شامل تخلخل، توزيع اندازه منافذ، تعداد منافذ و يکنواختي، است".

وي، دربارۀ روش الکتروريسي گفت: "الکتروريسي يک روش منحصر به فرد براي توليد نانوالياف است. در اين روش، محلول (مذاب) پليمري در داخل يک سرنگ قرار داده شده و از طريق پمپ تزريقي به بيرون سوزن رانده مي‌شود. با اعمال يک ولتاژ بالا (kV 30-5) بين سوزن و صفحه جمع‌کننده، جريان سيال ريسندگي ايجاد و در ادامه تحت تأثير ميدان الکتريکي کشيده شده و نازک مي‌شود. نيروهاي دافعه ناشي از چگالي بار سطحي باعث شاخه‌دار شدن جريان سيال و تشکيل رشته‌هاي متعدد مي‌گردد. سپس انجماد رشته‌هاي حاصله از طريق تبخير حلال (خنک‌شدن مذاب) رخ مي‌دهد و الياف خشک با قطرهايي در محدوده نانومتر روي صفحه جمع‌کننده بصورت يک لايه بي‌بافت با آرايش تصادفي جمع‌آوري مي‌شوند".

ضيابري، قابليت‌هاي نانوالياف توليدشده را چنين بيان‌کرد: "نانوالياف توليدشده به روش الکتروريسي، از خواص بي‌نظيري همچون ظرافت بالا، نسبت سطح به حجم بسيار زياد و قابليت تشکيل لايه‌اي متخلخل با منافذ کوچک، برخوردارند. اين خواص منحصر بفرد، کاربردهاي متنوع و فراواني را براي آنها رقم زده‌است که از آن جمله مي‌توان به آزادسازي دارو، مهندسي بافت، پوشش زخم، فيلتراسيون، استحکام‌دهنده مواد مرکب و کاربردهاي الکتريکي اشاره کرد".

شايان يادآوري است؛ «حذف منافذ روي حاشيه‌ها» يک از مشکلات مهم در بررسي تصاوير به‌دست آمده از نمونه‌ها بوده‌است و تيم تحقيقاتي اين پژوهش، زمان زيادي را به رفع اين مشکل اختصاص داده‌اند. همچنين، تصاوير موردنياز براي پردازش، به‌وسيله ميکروسکپ الکتروني روبشي (SEM) يا ميکروسکپ نيروي اتمي (AFM)، تهيه‌‌شده‌است.

جزئيات بيشتر اين پژوهش که با هدايت دکتر وحيد متقي‌طلب و دکتر اکبر خداپرست حقي، در گروه نساجي دانشکده فني و مهندسي دانشگاه گيلان انجام شده‌است، در مجله Korean Journal of Chemical Engineering (جلد 25، صفحات 932-923، سال 2007) منتشر گرديده‌است.