نانوحباب‌هايي که مي‌توانند بر روي سطوح زير آب تشکيل شوند، دانشمندان را گيج کرده‌اند. بر اساس پيش‌بيني‌ها حباب‌ها نبايد ايجاد شوند؛ اما آنها چندين ساعت عمر مي‌کنند. اخيراً دکتر شانگجيونگ يانگ از دانشگاه تونت در هلند، موفق به اصلاح فرايند توليد اين حباب‌ها شده‌است و به اين شکل گامي در جهت حل معماي مذکور برداشته‌است. به کمک اين کشف، مي‌توان از حباب‌ها در کاربردهايي چون کاهش مقاومتِ سيال استفاده كرد.
غوطه‌ور شدن يک مادة دافع ِآب، در آب، منج به تشكيل نانوحباب‌ها در سطح آن تشکيل مي‌شود. نانوحباب‌ها، حباب‌هاي بسيار کوچک هوا هستند که قطر آنها ۵۰ تا ۲۰۰ نانومتر، و ضخامتشان ۵ تا ۲۰ نانومتر است. اين حباب‌ها آنقدر کوچکند که حتي با يک ميکروسکوپ معمولي قابل‌مشاهده نيستند و به همين دليل، تا چند سال پيش کشف نشده بودند.
طبق نظريه‌هاي کنوني، اين حباب‌ها به ‌هيچ ‌وجه نبايد در عالم واقعي وجود داشته باشند؛ زيرا فشارِ درون آنها آن چنان بزرگ است که بايد گاز داخلشان در عرض کسري از ثانيه به بيرون پرتاب شود. هنوز دليلي براي سالم ‌ماندن حباب‌ها براي چند ساعت يافت نشده‌است. اگر امکاني براي اصلاح فرايند تشکيل و اصلاح خصوصيات اين حباب‌ها فراهم آيد، مي‌توان آنها را در دستة وسيعي از کاربردها به کار گرفت؛ به‌عنوان مثال، مقاومت اصطکاکي مايعاتِ سيال به‌وسيلة اين حباب‌ها کاهش مي‌يابد؛ از اين رو مي‌توان از اين مايعاتِ حباب‌دار به‌عنوان يک روانکار در کانال‌هاي فوق‌العاده باريک استفاده کرد. اين مايعات در ساخت «آزمايشگاه‌هايي بر روي يک تراشه»(آزمايشگاه‌هايي که کل مجموعة آنها در ابعاد يک تراشه است) عملاً مورد استفاده قرار مي‌گيرند. با اين حال، پيش از اينکه اين حباب‌ها در اين کاربرد استفاده شوند، بايد ويژگي‌هاي آنها و محل تشکيلشان را به شکل دقيق‌تري بررسي کرد.
يانگ نشان داد که الکتروليز، يک روش قابل ‌اعتماد براي کنترل توليد نانوحباب‌هاست. وي توانست تا از طريق اعمال يک ولتاژ، راهي براي اثرگذاري بر روي اندازه و فرايند تشکيل اين حباب‌ها بيابد، همچنين تحقيقاتي بر روي چندين خصوصيت بنيادي اين حباب‌ها انجام داد. وي كه براي انجام تحقيقات خود از يک AFM استفاده کرده، تأاثير دما، غلظت گاز، صافي سطح و تصحيحات سطحي را بر روي فرايند تشکيل حباب بررسي کرده‌است.
يانگ در اين تحقيق(که تحقيق دکتراي وي بوده‌است) با گروه‌هاي تخصصي فيزيک سيالات و فيزيک حالت‌جامد در دانشکدة علوم کاربردي دانشگاه تونت همکاري کرده‌است
.

منبع:http://www.physorg.com/news143183890.html