دانشمندان بخش علوم مولكولی آزمایشگاه ملی چین و دانشكده شیمی دانشگاه پكینگ، روشی برای استفاده از بال‌های جیرجیرک دشتی بعنوان بلوک‌‌های چاپ در مقیاس نانو، پیدا کرده‌اند. روش آنها مبتی بر لیتوگرافیِ نانوچاپی (nanoimprint lithography or NIL) ، می‌باشد و می‌تواند برای ساخت پوشش لنزهای ضد بازتابش و همچنین ساخت بسترهای بهبود یافته برای اسپكتروسكوپی رامان سطحی بهبود یافته (surface-enhanced)، مورد استفاده قرار گیرد.
جیرجیرك‌های دشتی بیشتر در نواحی گرمسیر زندگی می‌كنند و به خاطر اندازه بزرگ (طول جیرجیرك‌های بالغ به دو اینچ می‌رسد) و صدای بلندشان، در میان شاخ و برگ‌ها به آسانی پیدا می‌شوند. بال آنها توسط هزاران برآمدگی ریزِ شبیه ستون پوشانده شده است، به طوری كه نور فرودی را پراكنده كرده و مانع بازتابش آن می‌شوند. هر کدام از این ستون‌های مخروطی شکل، ارتفاعی معادل چهارصد نانومتر داشته و به صورت مایل و با زاویه 30 درجه نسبت به سطح، روی آن قرار گرفته است.

چپ: یك جیرجیرك دشتی. راست: تصویر SEM از سطح بال آن، فاصلة بین هر دو ستون حدود 190 نانومتر است. ستون‌ها در آرایه‌ای هگزاگونال آرایش یافته‌اند. تصویر گوشة راست بالا: تصویر SEM كه نشان‌دهندة كجیِ حدود 30 درجه است.

این محققان با استفاده از NIL، قالب‌های بسیار دقیقی از این الگوها ساخته‌اند. آنها ابتدا بال را كاملاً تمیز كرده و سپس آن را روی لایه‌ گرم شده‌ای از پلی متیل متاكریلات (PMMA)، با فشاری مناسب قرار دادند. پولی متیل متاكریلات ماده‌ای است كه اغلب برای ساخت قالب‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد. با برداشتن بال،‌ آرایه‌هایی از نانوچاه (ساختارهای بال به صورت معكوس) روی قالب PMMA ایجاد می‌شود. این قالب‌ها برای كپی كردن نانوساختارهای مزبور، روی گستره وسیعی از سطوح قابل استفاده می‌باشند.
جین زانگ از دانشگاه پكینگ در این باره می‌گوید: "با استفاده از بال جیرجیرك دشتی به عنوان مهر، قادر هستیم تا نانوساختارهای طبیعی را روی سطوح، كپی كنیم در حالی كه ساخت این نانوساختارها با روش‌های معمول بسیار مشكل است".
سطح بال جیرجیرك‌های دشتی با ماده‌ای موم شكل پوشانده شده و این ماده مانع چسبیدن بال به قالب پلاستیكی می‌شود. این مسئله مزیتی برای بال‌ها در روش NIL محسوب می‌شود، زیرا دیگر نیازی به استفاده از ماده ضد چسبیدن كه به طور معمول در روش‌های NIL مورد استفاده قرار می‌گیرد، نمی‌باشد. پس از این كه قالب PMMA سرد و محكم گشت می‌توان الگویِ روی آن را با استفاده از فرآیندهایی مثل قلم‌زنی یونی واكنش‌پذیر (RIE) ، به یک بستر سیلیكونی منتقل كرد. بستر‌های سیلیكونی كه پس از قلم‌زنیِ مزبور ساخته می‌شوند، دارای آرایه‌هایی منظم از نانوچاه در سطح خود می‌باشند. تحقیقات اخیر نشان داده است كه چنین سطحی می‌تواند مانع بازتابش نور گردد. بنابراین این بستر‌های سیلیكونی، برای استفاده در لنزها و ابزارهای نوریِ ضد بازتابش بسیار مناسب می‌باشند.

چپ: تصویر SEM از ساختار(طلای) كپی شده از بال جیرجیرك دشتی كه نشان می‌دهد آرایه‌های ستونی و مخروطی طلا، با سطح حدود 30 درجه زاویه دارند. راست: تصویر SEM از بال‌های جیرجیرک دشتی که نشان‌دهنده کجی 30 درجه است

به همین ترتیب می‌توان نانوستون‌های فلزی را با پوشش‌دهی لایه‌ای از فلز روی قالب، ساخت. این نانوستون‌ها در اپتیكِ میدان نزدیك و SERS مورد استفاده قرار می‌گیرند. مطالعاتی كه اخیراً توسط یک گروه استرالیایی انجام گرفته حاكی از آن است كه نانوستون‌های طلا و نقره ساخته شده از بال جیرجیرك دشتی، برای تولید بستر‌های SERS بسیار مناسب می‌باشند. ( جزئیات این مطالعه در مجلهNanotechnology به چاپ رسیده است.).
این فرآیند مقرون به صرفه است اما هنوز در این زمینه مشكلاتی وجود دارد. به عنوان نمونه، بستر‌های سیلیكونیِ تولید شده به وسیله قلم‌زنی، یكنواخت نیستند و حتی تعدادی از نانوچاه‌ها با یكدیگر تداخل پیدا می‌كنند. به همین دلیل، به نظر می‌رسد كه PMMA، پوششی ایده‌آل برای فرآیند قلم‌زنی مزبور نمی‌باشد و لازم است كه موادی متفاوت و همچنین زمان‌های قلم‌زنی متفاوت، مورد بررسی قرار گیرند.
علاوه بر آن، هر بال فقط چند بار می‌تواند برای ساخت قالب، مورد استفاده قرار گیرد. زانگ در این باره گفت: "یكی از مشكلات اساسی این فرآیند این است كه هر مهر (بال) تنها چند بار قابل استفاده است زیرا فشار و گرمای اعمال شده در حین لیتوگرافیِ نانوچاپی، ساختار روی مهر (بال) را تغییر می‌دهد".