پوششي از نانومواد مي‌تواند راه حلي براي يکي از بزرگترين و خطرناک‌ترين چالش‌هاي بهداشتي باشد. اين مشکل عبارت است از جدا کردن ميکروب‌ها و ساير آلودگي‌ها از آب آشاميدني.

در حوادثي مانند طوفان برمه، بسياري از مرگ و مير‌ها به علت از بين رفتن منابع تأمين آب آشاميدني روي مي‌دهد. هزاران کيلوگرم مواد غذايي از طريق راه‌هاي هوايي به اين مناطق ارسال مي‌شود و جان هزاران نفر را موقتا حفظ مي‌کند ولي بسياري از اوقات آب بهداشتي ناکافي است.

پروفسور پيتر ماجووسکي از دانشگاه جنوب (University of South)استراليا روزي را پيش‌بيني مي‌کند که مؤسسات کمک‌کننده مي‌توانند ماسه پوشش داده شده را آورده و با عبور دادن آب آلوده از يک فيلتر معادل فيلتر قهوه، آب پاکيزه بدست آورند. نانوماده موجود بر روي سطح سيليکا مي‌تواند باکتري وبا يا انگل Cryptosporidium را به طور اطمينان‌آوري به‌دام‌انداخته و آب آشاميدني بهداشتي توليد نمايد.

علاوه بر اين ماجووسکي معتقد است اين نانوفيلترها بايد قابليت توليد با قيمتي مناسب را داشته باشند. وي مي‌گويد ما از آب –که گران نيست- و سيليکا و مواد فعال سطحي استفاده مي‌کنيم. ماجووسکي و دانشجويان دوره دکتري وي آزمايشاتي را با ماسه سيليسي که قيمت آن در هر تن حدود 20 دلار است و نيز با سيليکاي صنعتي بهبود داده شده (که گران‌تر است) انجام داده‌اند.

همچنين با توجه به اينکه روزانه شش هزار نفر به علت عدم دسترسي به آب شاميدني سالم جان خود را از دست مي‌دهند، ماده فعال سطحي حتي براي مصرف در کشور‌هاي در حال توسعه نيز گران نيست. علاوه براين امکان استفاده مجدد از فيلتر‌ها پس از شستن آنها در يک اسيد ملايم وجود دارد. همچنين مي‌توان آلودگي‌ها و نانومواد را از بين برده و سيليکا را مجدداً مصرف نمود.

به گفته ماجووسکي هنوز معلوم نيست که اين فرآيند براي تصفيه خانه‌هاي بزرگ در کشورهاي در حال توسعه مناسب باشد. اما بسيار بازار‌هاي بالقوه ديگر براي آن وجود دارد. اين روش همچنين راهي را براي شيرين کردن آب دريا ارائه مي‌کند. اين در حالي است که ماجووسکي فکر نمي‌کند که اين کار بتواند در مقياس بزرگ و تجاري امکانپذير باشد.

منبع:

http://www.redorbit.com/news/science/1520934/nanofilter_cleans_water_in_disaster_zones