پژوهشگران پژوهشگاه پليمر و پتروشيمي ايران، با استفاده از نانوذرات خاک رُس و بهينه‌کردن روش فرايند، توانستند خواص حرارتي الاستومرهاي پلي‌يورتان را بهبود بخشند. دکتر محمد برمر، عضو هيئت علمي پژوهشگاه پليمر و پتروشيمي ايران، گفت: «يکي از نقاط ضعف الاستومرهاي پلي‌يورتان، پايداري نسبتاً ضعيف حرارتي آنهاست. در اين پژوهش، هدف، بهينه‌کردن خواص حرارتي الاستومرهاي پلي‌يورتاني ساخته شده از پلي‌ال داخل ايران، با استفاده از نانوذرات خاک رُس اصلاح‌شده بوده‌است». وي افزود: «يکي از محصولات پتروشيمي ايران، پلي‌ال پلي‌تتراهيدروفوران (PTHF) است که جزو خانوادۀ پلي‌اترها محسوب مي‌شود و معمولاً نسبت به محصولات با پايه پلي‌استر، خواص فيزيکي و مکانيکي پايين‌تري دارد». دکتر برمر، در گفتگو با بخش خبري سايت ستاد ويژه توسعه فناوري نانو، دربارۀ کاربرد قطعات پلي‌يورتان نيز گفت: «اين قطعات در صنايع مختلف کاربردهاي متنوع و وسيعي دارند. به‌عنوان مثال مي‌توان از صنايع خودروسازي، صنايع روکش غلطک، صنايع ساخت واشر و کاسه نمد نام برد». در اين پژوهش، از دو فرايند پليمريزاسيون درجا و روش اختلاط مذاب براي تهيۀ نانوکامپوزيت پلي‌يورتان-خاک رُس استفاده شده‌است که در روش اول، پس از مخلوط شدن نانورُس با پلي‌ال و ايجاد يک سيستم پايدار، فرايند پليمريزاسيون انجام شد و در روش دوم، ابتدا يک سيستم الاستومر پلي‌يورتان در غياب خاک رُس سنتز شد و سپس در مخلوط کن داخلي، با مقادير مختلف خاک رُس، نانوکامپوزيت موردنظر تهيه گرديد». دکتر برمر، کم بودن مقدار نانوذراتي که به‌طور مناسب در ماتريس پليمري توزيع مي‌شوند و تشکيل حباب در روش تهيۀ نانوکامپوزيت پلي‌يورتان-خاک رُس به‌روش پليمريزاسيون درجا را، از مشکلات جدي انجام اين پژوهش بيان کرد. وي همچنين با اشاره به اينکه مواد اوليۀ ساخت الاستومرهاي پلي‌يورتاني (مانند پلي‌ال و دي‌ايزوسيانات) در حال حاضر در ايران توليد مي‌شود، گفت: «با تجاري‌سازي توليد نانوذرات خاک رُس اصلاح شدۀ ايراني، زيرساخت‌هاي تهيۀ نانوکامپوزيت پلي‌يورتاني-خاک رُس، کاملاً فراهم مي‌شود». اين پژوهش در پژوهشگاه پليمر و پتروشيمي ايران و با همکاري دکتر باريکاني و مهندس فريدون‌نيا انجام شد و جزئيات آن در مجلۀ Polymer-plastics technology and engineering (جلد 48؛ صفحات 96-90؛ سال 2009) منتشر شده‌است.
منبع: http://nano.ir/newstext.php?Code=5886